ouch...

Η φύση οργιάζει...

Λουλούδι απο τη γύρη σου παίρνω και ξανανοιώνω

Καθαρό "Αόρι"

Αγκούτσακας, προσοχή τσιμπάει

Αυτή είναι η άνοιξη

Ανάσταση στην λίμνη Αγίου Νικολάου.

Αγαπημένες φωτογραφίες

Καρυδιά στο καθαρό

                                             

                                          

                                        Μιτάτο στη Βόινα με θέα στο κόλπο του Μεραμβέλου

                                         
                                         
                                                                   Βρύση στη Βόινα

                                         
                                       
                                                            Η παλιά βρύση στις Τάπες

Μαντινάδες μου...

Χωρίς ψυχή είσαι κενός, χωρίς καρδιά μια πέτρα
γιαυτό ότι κάνεις και ότι λες μες τη Ζωή σου μέτρα

Ο ήλιος είναι η Πηγή Ζωής αυτού του κόσμου,
μα εμένα μια μελαχρινή είναι Ζωή και φως μου

Αφού εσύ 'σαι η Ζωή, το φως και η πνοή μου,
μην απορείς Πούνε καυτοί οι αναστεναγμοί μου

Ένα βαθύ αναστεναγμό βγάνω για σένα πάλι,
φαντάσου σ'ηντα δίλημμα έχεις τη σκέψη βάλει

Ενός αγγέλου του θεου, έψαξα να βρω θέση
σε ένα παράδεισο στη γη, μήπως και με πιστέψει


Σε ποιο ρυθμό, ποιας μουσικής? θες να σου τραγουδήσω,
να ακούς, να νιώθεις και να λες, χώρια σου πως θα ζήσω)

ένα λεπτό αληθινής αγάπης ανε νιώσεις,
μες την καρδιά σου κρυψε τη, ποτέ μη τη προδώσεις

καρδιά μου μη στηρίζεσαι σε όνειρα απάνω,
γιατί ξυπνάς και σβήνουνε σαν γράμματα στην άμμο

γιατί φεγγάρι μοναχό γυρίζεις κάθε βράδυ,
μήπως ο χάρος σου 'πηρε το ταίρι σου στον Άδη?

και το φεγγάρι φαίνεται το ταίρι του έχει χάσει,
όμως στο χάλι που είμαι εγώ δε πρόκειται να φτάσει

στο χάλι που ο χωρισμός με έχει τώρα φέρει
ούτε στο τάφο ο θάνατος μπορεί να καταφέρει

ναταν να ρθει ο θάνατος με ένα σπαθί στη χερα
θα ταν για μενα η πιο ομορφη και ευτηχισμενη μερα